„Uważał za jedną z najdokuczliwszych petitcs miseres de la vie humaine że nie mógł nawet widzieć ukochanej, bo nie potrafił zarobić paru marnych franków na bilet do Amsterdamu. Bezsilność doprowadzała go do szału. Miał lat dwadzieścia osiem. Od dwunastu lat pracował ciężko, odmawiał sobie wszystkiego, a mimo to nie potrafił teraz zdobyć nędznej kwoty na bilet. Od biedy mógłby przewędrować pieszo tych sto kilometrów. Ale wówczas przybyłby do Amsterdamu brudny, głodny i zmęczony. Nie lękał się tego ze względu na siebie, lecz nie mógł pokazać się w domu wielebnego pastora Strickera w takim stanie, w jakim zjawił się niegdyś u wielebnego pastora Pietersena. W końcu napisał do brata dwa listy — jeden rano, drugi tego samego dnia wieczorem
„Drogi Theo!
Jestem w rozpaczliwej sytuacji. Muszę wystarać się w jakiś sposób o pieniądze na podróż do Amsterdamu. Posyłam ci kilka rysunków. Napisz mi, dlaczego nie możesz ich sprzedać i co muszę uczynić, aby je chciano kupować. Muszę zarobić na bilet do Amsterdamu, muszę dociec, co kryje się za tym «Nie, nigdy, nigdy."
W następnych dniach poczuł przypływ nowych sił i otuchy. Miłość dodała mu pewności siebie. Stłumił nurtujące go dawniej wątpliwości. Wierzył teraz, że jeśli tylko zobaczy Kay, jeśli pomoże jej zrozumieć, jakiego rodzaju człowiekiem jest w rzeczywistości, będzie mógł zmienić to „Nie, nigdy, nigdy", na „Tak, tak — na zawsze."“(8)