„ko obracał trąbką, tak że kalejdoskopowo połyskiwała w świetle porannego słońca, po czym wytrząsnął z niej cały strumień nagromadzonej śliny. Następnie ziewnął, szczęknął zębami — może chciał ugryźć zaczynający się dzień — równie i szybko i z nienacka jak Easter, która w dniu otwarcia obozu ugryzła pana Nesbitta w rękę.
— Chlup do wody dla urody — śpiewały dla pana Pluska i zdyszane przebierały co sił nogami. Gdy próbowały stanąć, natychmiast zapadały się po kolana w niewidzialne dno, ciepłe jak włochate futro, z którego najniespodziewaniej w świecie wyrastały nagle ostre, twarde korzenie. Morgańskie dziewczęta miały oczywiście pantofelki gumowe, które muł z lubością ściągał im z nóg. Aligatory zostały starannie wytrzebione ż jeziora, wiadomo było jednak, że od czasu do czasu pokazują się w nim żmijki wodne, których ukąszenie było wprawdzie bolesne, lecz nie śmiertelne. Mówiono też, że dotychczas nie udało się Murzynom zabić jadowitego mokasyna — jeżeli oczywiście założyć, że rzeczywiście go szukali — który mógł zgładzić człowieka na miejscu. Czyhały tu wię^ na dziewczęta najrozmaitsze, choć mało prawdopodobne niebezpieczeństwa, takie jak utonięcie w mule, pokąsanie przez jadowitą żmiję, jednym słowem tragiczna śmierć z dala od rodzinnego, położonego o całe trzy mile domu. «“(7)