„1 mój pistolet. — Nic dodać, nic ująć.
Mimo nawału pracy nie zapominamy o gimnastyce i strzelaniu. Doskonalimy sztukę cichego zabijania. Są także ćwiczenia terenowe. Jedno z nich polegało na opanowaniu kolumny motorowej stacjonującej w pozorowanej bazie nieprzyjaciela. Jak zwykle więc rozpoznanie, opracowanie minutowego planu akcji. Przydział zadań, potem atak, uruchamianie pojazdów bez użycia kluczyków i odskok. Ćwiczenie to utkwiło mi w pamięci zapewne dlatego, że biegnąc do wyznaczonej ciężarówki wpadłem raptem do głębokiego rowu, niewidocznego w ciemnościach, i stłukłem sobie mocno kolano. Spuchło jak bania. Z ostrożności nie przyznałem się do wypadku i przez kilka dni chodziłem „na siłę", zaciskając z bólu zęby i lecząc się potajemnie zimnymi okładami.
Koniec kursu. Surowy egzamin. Przesłuchania, grad pytań, bezpardonowe przypieranie do muru. Wszystkie sprawdziany przebyłem szczęśliwie. Z ogromną dumą i ulgą wysłuchałem ostatecznego werdyktu — Gratulujemy, jesteście, poruczniku, cichociemnym.
Od tej chwili jestem już naprawdę Tomaszem Dulębiakiem, z zawodu cukiernikiem, zatrudnionym w zakładach Fuchsa w Warszawie. Otrzymuję sfabrykowaną, stosowną do mojej legendy, kennkartę oraz cały plik okupacyjnych zaświadczeń i papierków.“(4)