„— To żałoba A dlaczego pan nie nosi krepy na ramieniu Żałoba to czarna przepaska. Nigdy takiej wstążeczki u nas jeszcze nie spotkałem! — zawołał pan Popieliczyk, raczej zaciekawiony i wciąż się drapiąc. Nawet świadomość, że popełnił gafę, odsunęła się na dalszy plan.
Ale znów wypłynęła. — To pan... może jest krewnym pani Weroniki Wachickiej — spytał, trochę się zaciąwszy.
— Nie znam żadnej pani Weroniki. Matce mojej było na imię Wanda.
— Jasne! Poplątało mi się, poplątało. Przepraszam, pan na pewno nie zrozumiał mnie, kiedy mówiłem o sprężynach. Ja mówiłem to z głębi serca, z podziwem. Che che! — Pan Popieliczyk, mówiący z głębi serca, znowu trochę się zaciął, ale nie ustawał w moralnym — że tak się powie — cofaniu się do tyłu. Sprężynami, jak się teraz okazało, nazywał tylko tych uczynnych, sympatycznych ludzi, ci co to chętnie robią każdemu coś dobrego, nie odmawiają swej pomocy. — A świętej pamięci matka pana była bardzo dobrą panią, słyszałem o tym, jasne! — mówił, (chociaż w rzeczywistości pani Wachicka nie była wcale dobra — ani taka, ani owaka — gdzieś moralnie pośrodku). — To pan w takim razie jest krewnym państwa Bogusławskich Przemili państwo. Nigdy u nich w Białymstoku nie miałem sposobności być, ale kupili ode mnie kiedyś branzoletkę platynową. A potem, owszem, jeszcze naszyjnik z opalami.“(5)