„— A to ci okropne! — rzekł konsul.
Dama ta przyszła tu kilka razy, zapukała do , pokoju, uśmiechnęła się i przeprosiła, — naogół z nikim nic rozmawiała. Pani Ruben tak była zdumiona, gdy za pierwszym razem sama przyszła, że zapomniała podnieść się i ukłonić.
— Skąd ona pochodzi — spytał konsul.
— Z Anglji. — Czy tego nie wiedział Była to lady, mąż jej — lord, minister, należał do składu rządu.
— No, — rzekł konsul, — o niej to więc czytałem! — Ale konsul nie przywiązywał do tego żadnej wartości i nie wykazał wielkiego zainteresowania.
Pani musiała go pobudzić, wypowiedziała się wyraźnie — Czego ona chce Znalazła się w kłopocie, potrzebuje pieniędzy.
—Wszyscy ich potrzebujemy — odparł konsul.
— Szkoda jej, znalazła się w położeniu bez wyjścia, znikąd nie otrzymuje pomocy.
Konsul pochyla się naprzód i przypatruje się ręce żony — Nowy pierścionek. Pokaż mi!
O, pani dopiero co powiodła tą właśnie ręką po włosach i strzepnęła coś na sobie, mąż nie mógłby nie zwrócić uwagi na piękny klejnot. — Czyż on nie prześbczny! — rzekła. — Nic chciałam go przyjąć, Bóg świadkiem, nie chciałam, ale zmusiła mię do tego. Czyś widział już kiedy podobną głębię
Konsul skinął tylko głową i rzekł — A więc chce sprzedać kilka innych pierścieni“(16)